Datum: 2 oktober, 2003 Locatie: De Boerderij Plaats: Zoetermeer, Holland Interview: Clemens Steenweg Stel aan Jan Rijbroek als eerste vraag: "Wanneer ben je begonnen met muziek maken?" en hij geeft je meteen zijn indrukwekkende levensloop. En passant beantwoordt hij daarmee ongeveer de helft van de overige vragen die op papier staan, maar dat mag de pret niet drukken! "JR" doorspekt zijn betoog met veel Amsterdamse humor, laat je ongecompliceerd meegenieten met zijn belevenissen over de hele wereld, ontroert, bekritiseert en is en blijft vooral zichzelf. Lees het verhaal van een 53-jarige levensgenieter, die inmiddels behoorlijk tot rust gekomen is. Behalve als hij zich met "zijn jongens" op het podium bevindt: dan gaan nog steeds alle remmen los! Een performer pur sang!

CS: Wanneer ben je begonnen met muziek maken? JR: Nou, ik kom uit een Jordaanse familie, uit Amsterdam, dus als je vier jaar bent sta je al op het biljart, "tussen de schuifdeuren" Jordaanse liedjes te zingen. Dat was het begin. Toen ik een jaar of acht was heb ik een singletje gemaakt, dat was in de tijd dat je Heintje had enzo, en dat heette "Het Karretje", vreselijk. Of vreselijk? Hartstikke leuk eigenlijk, en mijn vader was de manager, en die verzoop de gage al voordat het binnen was, hahaha! Toen zat ik in die package-deals met Het Cocktail Trio, Eddie Christiani, daar werd je dan door begeleid, veel van die huishoudbeurzen enzo. Had je al die vervelende vrouwen die allemaal naar de 4711 stonken en kleine jongetjes tussen die grote tieten douwden, dus dat was al heel gauw een broeigrond voor rock 'n' roll, om een beetje recalcitrant te worden. En ik weet nog wel dat ik voor het eerst "Shake, Rattle and Roll" op, ik geloof, Radio Luxemburg hoorde. Op de radio van mijn opa die in de 2e Wereldoorlog ondergronds Radio Oranje volgde, en ik was helemaal verkocht! En ik kwam met dat liedje aan bij Eddie Christiani en, nou ja, die was helemaal geschokt natuurlijk, het ging helemaal niet goed met me, zei hij. Ik was een jaar of veertien, en ik had een buurjongen die zat in een nachtcluborkest. Iedereen speelde toen al in Duitsland, omdat daar het grote geld zat, natuurlijk. Of het grote geld: daar gebeurde het, op de Reeperbahn in Hamburg, daar gebeurde het! Ik kreeg toen een brief van die jongen met 100 Mark er in, en er stond in: "Je moet kommen, want onze zanger met die hoge stem die gaat niet goed hier", en nog meer. Dus ik zeg tegen mijn vader: "Pap, ik moet een paspoort hebben, want ik moet met excursie van school", dus die ging een paspoort voor me tekenen en ik was weg! En een paar uur later stond ik 's avonds op de Reeperbahn in Hamburg te spelen, in een grote hoerenkit met alles erop en eraan. We stonden te oefenen, ik kende die liedjes, dat repertoire, natuurlijk al, en toen kwam die zaaleigenaar en die zei: "Ja, aber das geht nicht, die Kleine dah! Daar krijg ik narigheid mee!" Dus toen moest ik achter de drums op een kistje met een tapijtje er over, net uit het licht staan, anders kwam de politie. Nou ja, en toen ging ik helemaal door de mangel heen. En toen, na een week of drie, vier, ik had wel mijn zuster laten weten dat ik weg was, stond opeens mijn vader voor mijn neus. Ik dacht nou, die slaat me het podium af, maar dat deed hij niet, hij was toch wel een beetje trots op zijn jochie. Toen duwde hij 500 Mark in mijn hand en zei: "Als je morgen niet je moeder belt sla ik je helemaal beurs!" Toen heb ik mijn moeder maar gebeld. Na ongeveer een jaar kwam ik terug, ik had veel nachtclubwerk gedaan, want ik kwam in dat circuit terecht. Maar het ging niet zo best met me. Ik had het zelf niet in de gaten hoor: ik kwam in een mooi wit pak en witte, leren koffers aan, en iedereen dacht: daar heb je een Superstar, maar het eerste wat mijn moeder zei was: "Naar huis, eten en naar bed!", want ik was effe vergeten dat ik een jaar lang peppilletjes geslikt had, dus ik was vel over been! Nou, toen moest ik weer terug naar het "gewone leven". Ik had school ontdoken, ik was nog steeds leerplichtig. Maar dat lukte natuurlijk helemaal niet meer. Want wat de jongens op school aan zakgeld kregen dat was voor mij een fooitje! Ik zat toen al op 500 Mark in de week, dan ben je vijftien jaar oud, dat was een vermogen op die leeftijd! En alles vrij! Nog even school geprobeerd, maar dat ging natuurlijk niet meer. Toen ben ik in Holland een beetje in bandjes gaan rommelen en op een gegeven ogenblik zit je dan bij John "Kingsize" Russell in het nachtclub-werk, want dat was het enige waar je geld kon verdienen! Alleen de top bracht een beetje geld op, in de beatclubjes. Dat heb ik een hele tijd gedaan, en toen ben ik weer naar Duitsland gegaan, een tijdje bij The Rattles gezeten, een Duits toporkest in die tijd. Weer terug gegaan naar Holland, en toen ben ik voor een Amsterdamse vriend naar Londen gegaan, die zat in de porno-industrie. Ik moest daar een porno-studio beheren haha, nou, daar kan ik je verhalen over vertellen, dat begrijp je natuurlijk wel! Maar daar kwam ik dus in aanraking met de Londense scene. Steve Marriott woonde om de hoek, op een gegeven moment had ik Paul Kossoff bij me in huis, en ik was altijd zanger, ik ben pas een paar jaar gitarist, en ben nooit echt gitarist geweest, een beetje slaggitaar en zang, dat wel, en zo ben ik een hele tijd blijven hangen in Londen, veel "dingetjes" gedaan: bij wat Sixties-bands gespeeld, veel gejamd. Toen ben ik op een gegeven ogenblik terug gegaan naar Holland en toen kwam de nigris er in, de verslavingen, het bekende circuit: heroine, cocaine, en vijftien jaar heb ik eigenlijk vergooid aan dope. Wel gespeeld, ook overal geweest, maar ik moest eerst mijn shot, dat is heel zonde geweest. Maar ik heb er geen spijt van, ik heb alles meegemaakt, alles gezien. Ik heb nog een tijdje met Wally gespeeld, maar die ging ook niet zo goed, en met Tax Free. Op een gegeven moment "kreeg ik een kind", toen stopte ik daar mee, en toen stond ik op Koninginnedag in Amsterdam met een band te spelen, en toen kwam er een goser naar me toe en die zei: "Je moet naar de Beurs van Berlage, hier is mijn kaartje, je moet effe langskomen". Daar was de EMMC-beurs van de hele wereld. Maar toevallig een vriend van mij, Martin Luers, die was de producer van het hele spul. En ik liet hem dat kaartje zien, en hij zei: "Dat is een grote, uit Amerika, die staat hier met veel Southern Rock, en ik zou toch maar eens gaan praten". Toen kwam die goser, het was één of andere labelchef, en die zei: "We hebben wel interesse in je stem, kunnen we wat materiaal krijgen?" Dus toen heb ik materiaal opgestuurd, en ik kreeg een uitnodiging om naar Amerika te komen! Dus ik denk dat wordt toch niks, en ik zei: stuur maar geld, stuur maar een ticket en zorg maar dat ik een week lang een goed hotel heb en ik kom er aan. En als dat er niet is kom ik niet, maar ik kreeg alles! Toen bleek het voor de Gary Rossington Band te zijn, de gitarist van Skynyrd. Die had de Gary Rossington Band, en zijn vrouw Dale was daar de zangeres in. Ze was in verwachting en ze wou er 1½ jaar uit. Dus toen zat ik daar op een gegeven moment van de ene op de andere dag in de RecordPlant te klooien, weet je wel, wat is dit nou? Maar toen ik daar binnen kwam was die hele band al klaar, en hij had al de basistapes, dus ik ging eigenlijk improviseren op de schema's. Maar ik was toen natuurlijk al zo "door de witte wol geverfd" dat ik dacht bij mezelf: mij fop je toch niet. Dus ik zei na een dag of drie: "Ik vind het allemaal wel leuk, maarre hoe gaan we dat doen, die deal? Je vindt mij aardig, je vindt me leuk, je wil me hebben, wat voor contract krijg ik en wat doen we met publishing? Want ik sta hier te schrijven!" Toch? Als je een melodielijn neerlegt op een rif, dan ben je een nummer aan het schrijven voor de helft! "Oh, okay, Michael is gonna phone you, he's gonna contact you tomorrow in your hotel". Ik wist dus niet wie Michael was, maar dat bleek dus de advocaat te zijn en die belde de volgende ochtend en die bedankte me vriendelijk en ... nou ja, toen stond ik daar, midden in New York! Ik was niet opgebeld door iemand waar ik drie dagen mee had gewerkt, nee! Echt Amerikaans! Nou, ik ging toen 's avonds naar de Lone Star Roadhouse en daar kende ik twee jongens die bij Delmer Clinton in de band speelden en het was zo'n session-avond, dus wil je meedoen? Ja, hartstikke leuk! Toen zei één van die jongens tegen mij: "Elvin zoekt een zanger, Elvin Bishop, en dat is echt iets voor jou!" Ik zei: "Ik vind het prima", maar onderwijl moest ik natuurlijk dat dure hotel betalen. Toen mocht ik borden wassen daar in de Lone Star Roadhouse. Ik ben gewoon borden gaan wassen. En een dag of vier later speelde Elvin daar en heb ik meegedaan, en bij hem ben ik een tijdje blijven hangen. Hij had natuurlijk één grote hit, dat was "Fooled Around And Fell In Love", maar dat heeft hij nooit gezongen. Dus hij heeft eigenlijk altijd een Classic Rock-voice nodig voor dat ene nummer. Dus dat moet of een keyboard-jongen zijn, of een rhythm-gitaar. Nou, toen ben ik nog een hele tijd opgetrokken met jongens die bij Little Feat waren, en met Heads, Hands and Feet, dat was een Engelse band die daar ook was. En toen ben ik op een gegeven moment weer naar Holland teruggegaan, ik dacht: bekijk het maar, en heb toen mijn eigen bandje opgericht. Eerst met een blazerssectie, helemaal Amerikaans, nou ja, het was niet te betalen, nooit geen slagwerk. Ik bedoel, je was blij dat je fl.1000,= kreeg, en als je dat dan met 15 man moet delen... Ik had dat in Amerika gezien en dacht: dat kan ik hier ook wel, maar dat werkte dus niet! Dus toen heb ik op een gegeven ogenblik zelf de gitaar maar opgepakt, (ik speelde al rhythm-gitaar) en ik ga gewoon solo spelen ook, da's makkelijk, een viermans-bandje! En toen is Frank (Weber, CS) bij me gekomen, die is al jaren bij me, dat is de organist, en zo is het eigenlijk tot de Jan Rijbroek Band en in het buitenland tot de JR Band uitgegroeid. Aan platendeals hoef je niet meer te denken, zeker op mijn leeftijd niet meer. En ik moet zeggen dat we hele leuke "cult" hebben want van ons eerste CD-tje hebben we al 10.000 stuks verkocht! Gaat goed via het Internet, het bedrijf helpt natuurlijk ook, ik bedoel als er een leuke gig voorkomt, dan zeg ik van: wie heb je staan? Oh, die of die? Laatst hadden we het ook weer, kom je op een of ander festival in Zwitserland waar Audioslave staat, weet je wel! Nou ja, je kent dat wel, hè, geef me maar een "kikkert" en ik kom eraan met m'n band. Dus ja, niks beroerds of weet ik veel wat, maar gewoon al 40 jaar on-the-road! Het feit dat ik nooit de absolute top bereikt heb is mijn eigenwijsheid en ook mijn vreselijke rusteloosheid, weet je wel, overal als ik effe bezig was had ik het wel weer gezien!

CS: Je hebt trouwens door dit verhaal wel heel veel vragen al beantwoord die ik had! JR: Dat dacht ik wel, maar daarom "loop" ik ook een beetje door zo, dat is wat makkelijker denk ik. CS: Mijn volgende vraag heb je nog niet beantwoord: wie is jouw grootste inspirator of voorbeeld (geweest)? JR: Heb ik niet, absoluut niet. Ik hou van een rockband of een bluesband, ik vind dat allemaal hetzelfde hoor, ik bedoel, ik krijg van "Since I've Been Loving You" (Led Zeppelin, CS) net zulke "shivers" als van "Five Long Lonely Years" van BB King weetjewel, ik vind dat allemaal hetzelfde hoor. Ik vind het zo'n f*cking onzin! Als het in Nederland niet "hoempie-hoempie-kurkie-hoempie-kurkie" is, dan is het geen blues meer, terwijl in Amerika het alleen om de drive gaat natuurlijk! En de enige waar ik helemaal kapot van ben is altijd P.J. Proby geweest, nou die is zwaar onderkend. Die heb ik vroeger in Duitsland en Engeland gezien. Die man had echt een 3-octavenstem, daar werd je helemaal gek van. De bluesbands: het zijn allemaal fantastische gitaristen maar er is er niet ééntje die kan zingen! Ze doen allemaal Stevie Ray Vaughn na, dús Rory Gallagher én Hendrix en weet ik veel wat, er komt niks uit hun poten vandaan, het is allemaal hetzelfde, of het moet zo'n jongen als Johnny Lang zijn, dat was net weer een uitzondering wat ik hoorde, en ik vind van de rockbands: er zit geen strot meer in! CS: Je bedoelt de rockbands van tegenwoordig? JR: Ja, zoals Oasis, Muse..., ik vind Muse een prachtige band hoor, het raakt me echt, maar er zit geen strot meer in! En van de oudere bands vind ik gewoon: ja kijk, als ik Deep Purple weer voor de zoveelste keer na 2 nummers zijn strot hoor verliezen dan denk ik: "Ja jongen, hoe heb je het zoveel jaar volgehouden? Door de hype van het management of zo? Ja!!" CS: Waarom zouden die gasten niet stoppen dan? JR: Ik weet niet wat ze bezielt, maar ze leven toch in een andere wereld... Ja, ik merk het ook aan deze jongens vanavond (doelt op Nazareth, CS), die zijn natuurlijk al zoveel jaar on-the-road, dat gaat maar door en dat gaat maar door, tot ze er bij neervallen. CS: Maar zouden ze het echt alleen nog maar om het plezier in het spelen doen? JR: Jongens zoals Nazareth vanavond? Ik weet het niet, ze moeten wel. Ze hebben in het verleden, toen ze de kolen verdienden nooit hun kitje volgegooid, en nou moeten ze om hun gezinnen te onderhouden. Dat is vaak waarom je dus bands zoals The Pretty Things nog steeds onderweg ziet. CS: In hun hoogtijdagen hadden ze gewoon hun geld moeten nemen... JR: ...ja, en dan moeten sparen of goed moeten beleggen of slim moeten zijn. En natuurlijk zeggen ze allemaal dat ze door de managers geript zijn! Nou, neem mij niet kwalijk! Als je je badkuip vol met Dom Perignon gaat gooien en er een halve kilo coke naast legt dan hou je geen stervensstuiver over, al ben je dan miljonair! En dat is met heel veel bands gebeurd. Ze zullen het nu ontkennen, maar dat is altijd zo! Dat zie ik ook met bands als Slade, en als je nog verder gaat: The Fortunes, dat moet blijven werken. Ze hebben allemaal grote hits gescoord, echt wereldhits! Zo'n Eric Burdon ook, die man die moet toch afgestampt zijn, heeft alles weggegooid! En dan is-ie weer met een bandje uit L.A. op pad, wat helemaal nergens op lijkt! Lijkt in niets op de oude Animals, terwijl de andere Animals het juist goed doen, dat zijn net The Animals, maar ja, die moeten ook werken! John Steel (drummer Animals, CS) is ook al 40 jaar on-the-road. En Dave Rowberry is pas gestorven, de originele organist van The Animals. Dat is ook zo'n voorbeeld: die man vinden ze dan na 3 dagen op de stenen vloer van z'n appartementje in London. Eten en de krant lezen deed-ie om de hoek in de kroeg, geen vrouw, geen kind... Ik heb een wereldgoed gezin en het gaat me goed, vooral in mijn kop, weet je wel! Ik heb heel andere dingen aan mijn hoofd. Ik heb prachtige herinneringen gehad, ik heb alles meegemaakt! Ik ben 24 uur getrouwd geweest in Las Vegas omdat ik een wijf wou wippen dat alleen wilde wippen als ze getrouwd was! Nou O.K. dan gaan we trouwen, haha! Het heeft me 20 rooitjes gekost, maar wel lol gehad!

CS: De JR Band heeft voor vele groten der aarde als support-act gespeeld (Whitesnake, ZZ Top, Santana, om er een paar te noemen). Aan wie heb je de beste herinneringen? JR: De beste herinneringen heb ik aan ZZ Top (ik heb die jongens helemaal niet gezien), maar ik heb het voorprogramma gedaan in de Houston Asterdome, dat was een thuisshow voor ZZ Top. Daar heb ik de beste herinneringen aan. Ja, dat moet je niet zien als Jantje Rijbroek staat even te spelen voor ZZ Top. Wij stonden 's middags om 2 uur en die jongens stonden 's nachts om 12 uur, maar dat was gigantisch, echt. Amerika en Duitsland is voor een artiest als ik stilvallen. En niemand verwacht daar wat van, weet je wel, daar kwam ik weer doorheen omdat de sponsor Shell was, en die drillmaster en die jongens die A&R deden voor Shell hadden mijn CD-tje weer via Holland gekregen, en toen werd ik uitgenodigd. Dat vind ik hartstikke leuk! Ik ga ook gauw ergens voor: "Je nodigt me uit? O.K. jongens, we gaan!"

CS: Hoe zou jij zelf de muziek van de JR Band willen omschrijven? JR: Rock! Ik vind het gewoon rockmuziek. Daar zit alles in! Als we bluesfestivals doen dan dou ik wat meer naar de blueshoek, als we een rockfestival doen draai ik wat meer naar de Classic Rock, als we moeten overleven omdat we ergens op maandagavond in een klein kroegie moeten spelen, dan pakken we drie akoestische gitaartjes dan zitten we een balladje te zingen. Gewoon rock!

CS: Je teksten zijn soms humoristisch en cynisch, soms gevoelig. Waar haal je je inspiratie vandaan? JR: Uit het dagelijkse leven, wat je mee hebt gemaakt. Ik heb zoveel meegemaakt, ik kan wel een boek schrijven! Het moeilijkste vind ik om mijn eigen teksten te onthouden. Ik maak iedere avond een andere tekst! Ik zie fans die een nummer staan mee te zingen, dan denken ze: "Wat staat-ie nou weer te zingen?", want ik weet mijn eigen teksten niet meer. Natuurlijk staan ze wel bij de BUMA gedeponeerd, maar ik weet ze niet meer. Dat heb ik in het verleden ook gedaan, dat is een beetje die grilligheid waarom je op een gegeven moment niet die top bereikt: eergisteren zat ik thuis en dan hoor ik zo'n nummer van Peter Frampton, en dan denk ik: verdomme, wat een mooi nummer, dat wil ik spelen! Nou, dan ga ik dat gewoon vanavond spelen! En ik geef er toch mijn eigen dingen aan, of mensen er nou wat van denken of niet, dat interesseert me niet! Joe Cocker heeft nog nooit van zijn leven een eigen nummer geschreven! Ik schrijf veel eigen nummers, en ik heb laatst een prachtige bewerking van "Love On The Rocks" van Neil Diamond echt op een hardrock-manier gemaakt, nou daar gaat de hele zaal voor stuk! Dat vind ik leuk, zo'n nummer hoor je dan: Jezus, als compositie, wat is-ie mooi!

CS: Is "Can't Blame The Boy" van het tweede album "The Real McCoy" autobiografisch? JR: Ja, absoluut! Ik heb een tijd in mijn leven gehad dat ik echt in staat was om met een handgranaat een platenmaatschappij binnen te lopen, of dat ik weer was getild door een manager, dat ik dacht: ik snij je strot af, weet je wel! En als je dan op een gegeven ogenblik van je laat horen en je bijt terug, want ik ben niet iemand die in zijn stoel blijft zitten, ik sla terug, ik heb er helemaal schijt aan, dan is het: "Ja, die ... hrmmm!!" Want ze kunnen je niet plooien! Ze hebben me nooit kunnen kneden, ik heb altijd gedaan waar ik trek in had. Wat ik zelf wilde doen. En daar gaat "Can't Blame The Boy" over. Kijk, ik sta met mezelf op en ga met mezelf naar bed! Dus als ik niet 's morgens in die spiegel kan kijken en daar O.K. mee kan zijn, dan houdt het gewoon op! En een hoop mensen vinden dat egoïsme, maar als je je eigen ego niet bent kan je ook niks voor een ander presenteren! Ik heb ook nog een gezin, ik wil graag een sterke vader zijn, ééntje waar je op kunt vertrouwen, weet je wel! Ik ben een ouderwetse lul wat dat betreft! Ik sta voor mijn koters en ik zorg dat ze goed te eten hebben en goed gekleed zijn, en veel liefde krijgen! En dat is eigenlijk op dit moment mijn belangrijkste doel in het leven, een goeie vader zijn! Mijn kinderen zijn veel belangrijker dan die "gig". Natuurlijk is het lekker, het is net een shot, een adrenaline-rush weet je wel, vooral als het goed gaat. En als het slecht gaat heb je weer iets om aan te werken.

CS: De JR Band heeft 2 CD’s gemaakt. Ik lees op de website dat de 3e in september is opgenomen. Is die al klaar? JR: Ja, we hebben vier, vijf nummers opgenomen, maar ik heb nog helemaal geen tijd gehad om af te mixen en verder te gaan. Kijk wij doen natuurlijk ook zelf die hele promotie. Je komt er op de radio haast niet doorheen. Het kost zo verschrikkelijk veel energie wat niets te maken heeft met het muzikant-zijn. Enkel dat zakelijke gedoe en dat promoten, en dan hebben we natuurlijk wel prachtige stuntjes uitgehaald waardoor het allemaal lekker in de picture liep, maar dat valt me erg zwaar. En ja, die andere CD's verkopen nog steeds goed! Als ik er drie heb dan wordt de spoeling dun, dan kopen ze ze niet alledrie! CS: Wat voor stunts had je uitgehaald? JR: Waar ik vreselijk veel mee gescoord heb: vroeger had je bijvoorbeeld in de OOR en dat soort bladen de tourlijsten, weet je wel. Dan stond er een of andere band, De Dijk of zo, dan stonden er 13 optredens onder elkaar. En dan zette ik er in: "De Jan Rijbroek Band, de Geen CD-Tour", en dan zette ik er 41 door heel Europa in, weet je wel, haha! En een maand later "De Nog Steeds Geen CD-Tour", en weer 41! Want ik wou helemaal geen CD's maken, ik heb er een hekel aan. Ik vind een studio helemaal niks! Ik vind dat afschuwelijk! Ook de opname's op de CD: het labbert aan de ene kant, maar aan de andere kant moet er wel een solo in zitten! Als je dat goed wilt doen moet er het volgende gebeuren: ik kan het op zo'n CD neerzetten, ik kan de composities schrijven, ik kan m'n boys laten zeggen wat ik wil spelen. Maar dan moet er dus een goede producer komen, die jou begrijpt als mens, een Ted Templeton, liefst een Amerikaan, eentje die het door heeft, want in Nederland heb ik ze nog niet gevonden, en die dat dan tot één geheel maakt! Als je dan de eerste takes van Aerosmith hoort, dan zijn dat allemaal verschillende liedjes, en iemand moet daar één geheel van maken, maar daar heb ik het geld en ook de tijd niet voor! Gelukkig heb ik cult-fans, die pikken het zoals het is.

CS: Welke relatie heb jij met de gitaar? JR: Nou, ik heb een gitaar gekocht voor $500,= in een pandjesshop in Chicago, en dat is een Les Paul-remake. Dat is een "slet", die moet werken, zweten moet ze, en die gilt! Mijn gitaargeluid is net zoals ik zing, hoog en een eigen geluid. Dat moeten alle jonge gitaristen ook doen, je moet eerst een eigen geluid hebben. Dat is het belangrijkste wat er is. Die 30 noten kun je leren. Dus ja, dat is het gewoon. Het is mijn eerste gitaar, en ik speel er nog steeds op. Als ik een snaar breek zet ik de show stil, want ik kan niet op een andere gitaar spelen. En een Fender-gitaar of zo, ja, dat is een "schoolmeissie", die van mij is een "dikke, vette hoer", die flikt het gewoon. Die mishandel ik, en geef haar een kusje als ze de koffer ingaat, als ze d'r geld weer verdiend heeft!

CS: De JR Band is een echte “live”-band. Waaraan heeft zij die status te danken? JR: Cult, trouwe volging! Mensen die het waarderen, en wat vooral vreselijk geholpen heeft is Internet. Goed voor je fans zijn en altijd even de tijd nemen voor de mensen die het leuk vinden. En niet als het op een gegeven moment goed gaat: ik heb er geen zin in en je kop omdraaien; tijd nemen! Je mensen maken je groot! CS: Heb je dat wel eens meegemaakt als je in het buitenland was, dat andere bands zeiden van: "Ik heb geen zin, ik heb geen tijd"? JR: Oh, honderden keren! Mensen misbruiken, er zit zoveel "triefel" tussen, zoveel smerige dingen gezien, dat ik dacht bij mezelf: "F*ck Off!!" Kijk, jij bent natuurlijk nuchter en die fans zijn dronken, dus die zijn een beetje overdreven. Nou, je moet even de tijd nemen, en als het je teveel wordt dan geef je ze netjes een handje, en ga je zelf weg! Blijf heer, weet je wel! Kom op! Je hebt zoveel "ganneven"...! CS: Nou, ik moet zeggen dat de mensen die ik tot nu toe heb mogen interviewen vrij relaxt waren. JR: Ja, relaxt geworden! Kijk, Mick Box is altijd de aardigste van Uriah Heep geweest, maar als je die zanger neemt die nu dood is, David Byron, dat was een "f*cking asshole", wat een klerelijer was dat! Die dacht echt dat-ie een "engel" was! Die was gek, joh! Die hooghartigheid! Laatst deden we een bluesfestival in het buitenland, 2 dagen met dat Popa Chubby-gedoe, wat een schorem, zeg! Wat een houding! Maar niet bij mij, je krijgt een paar stompen voor je kop! Opzouten! F*ck this and f*ck that!, weet je wel! Wat een houding! CS: Dat is zowat het misbruiken van je publiek... JR: Ja, en dat moeten dan de nieuwe sterren worden, nou vergeet het! Zo'n Bill Wyman dan, die blijft een heer! Gary Brooker, met Procol Harum, heb ik net gedaan, nou fantastisch! Wat een lieve jongens, gewoon aan het einde van de tour naar je toe komen, een hand geven en dan zeggen: "Jan, bedankt voor al je goede zorgen, en als je me nodig hebt, bel me!" Lief gewoon, goed! Als je allemaal je best voor elkaar doet, dan schiet het toch veel meer op!

CS: Je hebt ook nog een boekingsbureau (Mammoth Productions). Welke job is belangrijker voor je, de JR Band of Mammoth Productions? JR: Mammoth Productions is een onderdeel van een Amerikaanse firma en daar zit ik met mijn bandje bij, en daardoor knap ik er een hoop voor op, omdat ik dan natuurlijk weet wat er gebeurt. Ik hoop daar met een jaar of twee mee te stoppen, en dan weer gewoon lekker te spelen, want het is handel. En handel is nooit leuk! Handel is altijd vervelend. Daar moet je hard in zijn, dat heeft niets met emoties te maken, en dat is wel eens moeilijk om die scheidslijn te trekken. Ik overtuig "Amerika" er wel eens van om een band te doen. Dan denk ik als muzikant en dan zeggen ze nee, want ze hebben gelijk: het brengt geen gulden op, het kost het bedrijf geld.

CS: Heb je nog een muzikale wens of uitdaging? JR: Een muzikale wens of uitdaging? Ja, eigenlijk wel, maar daar kom ik toch nooit aan toe. Ik zou wel eens een keer zo'n P.J. Proby-song willen zingen met het Metropole-orkest, dat wil ik nog wel eens! Echt zo'n heavy ballad, al is het Maria, als het maar ballen heeft! Dat zou ik nog wel eens willen doen. Maar ja, je moet iets te wensen houden...